Tunel Średnicowy w Warszawie

Z Baza kolejowa
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pod pojęciem warszawskiego Tunelu Średnicowego określane są dwie konstrukcje, stanowiące obecnie fundament węzła dla ruchu pasażerskiego. Obydwie są dwutorowe, dedykowane odpowiednio dla ruchu dalekobieżnego i podmiejskiego. Całkowita długość odcinka pod ziemią wynosi 2310 metrów, zaś jako tunel zaliczany jest odcinek pomiędzy przystankami Warszawa Śródmieście i Warszawa Powiśle (w części podmiejskiej), o długości 1175 metrów. Obydwa tunele połączone są przejściami awaryjnymi.

Jako pierwsza, 2 września 1933 roku, otwarta została dzisiejsza linia podmiejska, pełniąca wówczas funkcje mieszane. 15 grudnia 1936 roku trasa została zelektryfikowana.

Po odbudowie ze zniszczeń wojennych tunel został oddany do ponownego użytku w 1948 roku. Razem z nim wybudowano drugi tunel (obecny dalekobieżny), uruchomiony w latach 60. przy okazji oddzielania ruchu podmiejskiego od dalekobieżnego, budując na starej linii średnicowej przystanki Ochota, Powiśle i Stadion.

W latach 2006-2007 odbył się remont tunelu podmiejskiego.


Tunel dalekobieżny Tunel podmiejski
Lokalizacja szlak Warszawa Centralna - Warszawa Wschodnia Osobowa szlak Warszawa Zachodnia - Warszawa Wschodnia Osobowa
Liczba korytarzy 1 1
Liczba torów 2 2
Położony na liniach Warszawa Centralna - Terespol Warszawa Zachodnia - Warszawa Rembertów
Prędkość maksymalna 60 km/h 60 km/h
Data otwarcia lata 60. 2 września 1933
Długość 1175 m 1175 m


Galeria zdjęć